«Το παιχνίδι μοιάζει με φανταστικό βιβλίο που ατυχώς μετατρέπεται σε εγχειρίδιο βιολογίας.»
Πολλά επίπεδα καταλήγουν να είναι απλώς μια σειρά από γρίφους που πρέπει να λυθούν, χωρίς πραγματική πρόκληση ή ανταμοιβή για τον παίκτη. Αν και η ανακάλυψη νέων πλασμάτων είναι διασκεδαστική, το παιχνίδι δεν προσφέρει αρκετές ευκαιρίες για δημιουργική εφαρμογή αυτών των γνώσεων. Μόνο στο τελευταίο επίπεδο του Κεφαλαίου 6, το παιχνίδι πραγματικά λάμπει, δίνοντας στον παίκτη τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει όλα τα πλάσματα που έχει συναντήσει, αλλά αυτό είναι μια εξαίρεση και όχι ο κανόνας.
«Η ανακάλυψη νέων πλασμάτων προσφέρει στιγμιαία χαρά, αλλά η περιορισμένη χρήση τους σε μεταγενέστερα επίπεδα απογοητεύει.»
Η ανακάλυψη των Λουλουδιών Χαμόγελου είναι πιο ικανοποιητική από την απλή συλλογή Ανακαλύψεων, καθώς αυτά τα λουλούδια κρύβονται σε κλασικά σημεία που απαιτούν εξερεύνηση και επιδεξιότητα. Ωστόσο, η ανταμοιβή για τη συλλογή τους είναι αμφιλεγόμενη, καθώς προσφέρει μόνο μια νέα επιλογή στο περιβάλλον χρήστη, χωρίς ουσιαστικό αντίκτυπο στο παιχνίδι.
Παρά τις αδυναμίες του, το «Γιοσι και το Μυστηριώδες Βιβλίο» είναι γοητευτικό, με πλάσματα που προκαλούν χαμόγελα στις πρώτες συναντήσεις. Ωστόσο, η έλλειψη βάθους και η αδυναμία του να εξελίξει τις καλύτερες ιδέες του το καθιστούν λιγότερο ικανοποιητικό από ό,τι θα μπορούσε να είναι. Το παιχνίδι προσφέρει μια ευχάριστη πρώτη εμπειρία, αλλά η έλλειψη προκλήσεων και πραγματικής δημιουργικότητας το καθιστά απλώς ένα διασκεδαστικό ταξίδι χωρίς ουσιαστικό προορισμό.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
