Ο Garfield παραμένει ένας μονότονος χαρακτήρας, που γκρινιάζει συνεχώς καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού.
Καθώς προχωράτε στα επίπεδα, μαζεύετε κομμάτια λαζάνιας και σνακ, με στόχο να διακοσμήσετε ένα φανταστικό διαμέρισμα του Jon Arbuckle. Αν και αυτή η μετα-παιχνιδική πτυχή προσφέρει επιπλέον στόχους, φαίνεται αποσυνδεδεμένη από το κύριο παιχνίδι. Ευτυχώς, το αισθητικό στυλ του παιχνιδιού θυμίζει τα πλατφόρμερ της εποχής του PS1, με επίπεδα όπως το Veggie Nightmare και το Sweet Kingdom που προσφέρουν μια οπτική απόλαυση.
Η προσαρμογή του Garfield με διάφορα κοστούμια που προσφέρουν μοναδικές ικανότητες, όπως το να πετάει με μια στολή γαλοπούλας ή να χρησιμοποιεί λάσο με την αμφίεση καουμπόι, προσθέτει ποικιλία. Ωστόσο, το παιχνίδι καθοδηγεί υπερβολικά τον παίκτη, περιορίζοντας την ελευθερία πειραματισμού.
Η έλλειψη ελευθερίας πειραματισμού κάνει την εμπειρία του παιχνιδιού να μοιάζει περισσότερο με αγγαρεία παρά με διασκέδαση.
Η πλατφόρμα του παιχνιδιού παρουσιάζει προβλήματα, με τις κινήσεις του Garfield να είναι αργές και το σύστημα κάμερας να είναι ασταθές. Παρά τα σημεία ελέγχου που είναι γενναιόδωρα, η συνολική εμπειρία παραμένει απογοητευτική. Το “Garfield – Escape from Monday” είναι ένα μέτριο 3D πλατφόρμερ που δεν καταφέρνει να αποδώσει τη μαγεία των κλασικών κόμικ και κινουμένων σχεδίων του Garfield. Με την αγορά γεμάτη πρωτότυπα και πειραματικά παιχνίδια, αυτή η προσπάθεια μοιάζει με βήμα προς τα πίσω.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
