Ακόμα και η ομορφιά του υπονομεύεται από σφάλματα και δυσλειτουργίες που καθιστούν την εμπειρία του παιχνιδιού κουραστική.
Η δράση του παιχνιδιού περιορίζεται σε απλή εξερεύνηση γραμμικών τοποθεσιών και μάχες με εχθρούς. Οι αποστολές ακολουθούν παλιές σχεδιαστικές αρχές χωρίς ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Τα τοπία είναι εντυπωσιακά από μακριά, αλλά η λεπτομέρεια χάνεται όταν πλησιάζεις. Οι τοποθεσίες περιέχουν κρυμμένα αντικείμενα, αλλά η έλλειψη χάρτη καθιστά δύσκολη την εξερεύνηση.
Όταν η Αέτα χρησιμοποιεί το σπαθί της, οι μάχες είναι μάλλον βαρετές. Οι επιθέσεις είναι προβλέψιμες και δεν υπάρχει πραγματική διαφορά μεταξύ των επιθέσεων, παρά μόνο μικρές αλλαγές που δεν προσθέτουν βάθος στο σύστημα μάχης. Οι εχθροί επιτίθενται με προβλέψιμο τρόπο, και οι αναβαθμίσεις των δεξιοτήτων δεν καταφέρνουν να ανανεώσουν την εμπειρία.
Η επιλογή της Αέτα ως γυναίκας ιππότης είναι ανατρεπτική, αλλά το παιχνίδι δεν αξιοποιεί πλήρως αυτή την ιδέα.
Τα κοσμήματα και τα εξαρτήματα όπλων που εντοπίζονται στο παιχνίδι έχουν μικρή επίδραση στη μάχη, προσφέροντας ανταμοιβές για τον ίδιο τρόπο παιχνιδιού. Η προσαρμογή είναι περιορισμένη και οι μάχες παραμένουν εύκολες, καθιστώντας την αναζήτηση αυτών των αντικειμένων μάλλον άσκοπη.
Συνολικά, το “1348 Ex Voto” πάσχει από τις δικές του αδυναμίες. Οι απόπειρες ανατροπής των κλισέ δεν εξερευνούνται επαρκώς, ενώ η δομή των αποστολών δεν αξιοποιεί τις όμορφες τοποθεσίες του παιχνιδιού. Οι μάχες είναι μονότονες και δεν ανανεώνονται, παρά τις επιλογές για τροποποίηση. Οι καλύτερες πτυχές του παιχνιδιού – το σκηνικό, τα τοπία και οι ερμηνείες – θα μπορούσαν να λάμψουν περισσότερο χωρίς τα προβλήματα του gameplay.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
