«Η Οδύσσεια και η Ιλιάδα πιθανόν εκτελούνταν με τρόπο που το κοινό της εποχής να μπορεί να καταλάβει, δηλαδή στην καθημερινή τους γλώσσα».
Η κλασική φιλόλογος Έμιλι Γουίλσον, στην μετάφρασή της του 2018 για την «Οδύσσεια», υποστηρίζει ότι η χρήση σύγχρονης γλώσσας κάνει το κείμενο πιο άμεσο και προσβάσιμο. Υποστηρίζει ότι η μετάφραση είναι πάντα μια μορφή ερμηνείας και ότι η αρχαϊκή γλώσσα δεν προσφέρει αυθεντικότητα, καθώς δεν είναι πιο κοντά στην ομηρική ελληνική από την σύγχρονη αγγλική. Με αυτό το σκεπτικό, η μεταφορά ενός λογοτεχνικού έργου στον κινηματογράφο αποτελεί επίσης μια μορφή μετάφρασης, και ο Νόλαν έπρεπε να λάβει υπόψη του τι περιμένει το κοινό να ακούσει από τους χαρακτήρες.
Η επιλογή του Νόλαν να αποδώσει την ιστορία με σύγχρονη γλώσσα θυμίζει την προσέγγιση που είχε επιλεγεί για τον Thor στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel. Παρά την αρχική ανησυχία για το πώς οι θεατές θα αντιδρούσαν στη χρήση της «Asgard-speak», ο χαρακτήρας έγινε γρήγορα αποδεκτός, με τις εκκεντρικότητες του να χρησιμοποιούνται για χιούμορ. Αυτή η προσέγγιση δείχνει ότι οι θεατές μπορούν να προσαρμοστούν σε νέες ερμηνείες, ακόμα και όταν αυτές απομακρύνονται από τις παραδοσιακές προσδοκίες.
«Η μετάφραση πάντα, αναγκαστικά, περιλαμβάνει ερμηνεία».
Η προηγούμενη εμπειρία με ταινίες όπως το «K-19: The Widowmaker» δείχνει πόσο σημαντική είναι η επιλογή της γλώσσας και της προφοράς για την αποδοχή μιας ταινίας. Στην περίπτωση αυτή, οι ηθοποιοί υιοθέτησαν ρωσικές προφορές, γεγονός που σχολιάστηκε ως πιθανό λάθος, σε αντίθεση με την πιο ελεύθερη προσέγγιση του «The Hunt for Red October».
Εν κατακλείδι, η επιλογή του Νόλαν να χρησιμοποιήσει σύγχρονη γλώσσα στην «Οδύσσεια» του μπορεί να φανεί αμφιλεγόμενη, αλλά είναι μια στρατηγική που έχει τις ρίζες της στην ιστορία της αφήγησης. Ο χρόνος θα δείξει αν αυτή η προσέγγιση θα αποδειχθεί επιτυχημένη όταν η ταινία κυκλοφορήσει στις αίθουσες.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
