Αυτό που παραμένει, είναι μια ταινία που διατηρεί τις ίδιες δυνάμεις και αδυναμίες με την αρχική.
Η ταινία εξακολουθεί να μοιάζει με ένα τυπικό επεισόδιο της σειράς, παρά με μια μεγάλης κλίμακας κινηματογραφική παραγωγή. Δεν συνδέεται ουσιαστικά με τη μεγαλύτερη μυθολογία της σειράς, όπως το “The X-Files: Fight the Future” του 1998, και δεν περιλαμβάνει τα τρομακτικά πλάσματα ή το ιδιαίτερο χιούμορ που καθόριζε τα καλύτερα επεισόδια της σειράς. Ωστόσο, η δυναμική μεταξύ Mulder και Scully παραμένει αναλλοίωτη και απολαυστική.
Η ιστορία εστιάζει περισσότερο στη Scully, με την Gillian Anderson να αποδίδει μια συναισθηματικά φορτισμένη ερμηνεία. Η ταινία εξερευνά την πίστη και τις δοκιμασίες της, καθώς η Scully προσπαθεί να βοηθήσει έναν νεαρό ασθενή και να αποδεχτεί τις ψυχικές οράσεις του αμφιλεγόμενου ιερέα, Father Joe, που υποδύεται ο Billy Connolly. Παρά το σκοτεινό παρελθόν του χαρακτήρα, ο Connolly προσφέρει μια ζεστή και ανθρώπινη ερμηνεία.
Η ένταση της προσωπικής χημείας μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών παραμένει αμείωτη.
Η ταινία, παρά τις αδυναμίες της, προσφέρει μια ευχάριστη επανένωση με τους αγαπημένους χαρακτήρες. Η μουσική επένδυση του Mark Snow ενισχύει την ατμόσφαιρα, κάνοντας την ταινία ιδανική για όσους θέλουν να απολαύσουν μια απλή ιστορία μυστηρίου με τους Mulder και Scully. Η έκδοση “Vrach Frankenshteyn” δεν αλλάζει ριζικά την εμπειρία, αλλά αποτελεί μια καλή αφορμή για να ξαναδεί κανείς την ταινία μετά από τόσα χρόνια. Αν και δεν αναμένεται να αλλάξει τις απόψεις για την ταινία, παρέχει μια ευκαιρία αναθεώρησης με νέα ματιά.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
