Η επιστροφή του Τιμωρού είναι μια ευπρόσδεκτη προσθήκη στο MCU, αλλά δεν προσφέρει κάτι δραματικά νέο για τον χαρακτήρα.
Η “Μια Τελευταία Δολοφονία” λειτουργεί ως μια ανεξάρτητη ιστορία, χωρίς να απαιτείται ιδιαίτερη γνώση των προηγούμενων γεγονότων. Παρόλο που θα μπορούσε να υπάρχει μια πιο στενή σύνδεση με το “Born Again”, η ταινία επιλέγει να αφηγηθεί μια σφιχτοδεμένη ιστορία χωρίς περιττές προσθήκες. Ο Μπέρνθαλ έχει εκφράσει την επιθυμία του για μια πιο ψυχολογική προσέγγιση του Τιμωρού, αλλά αυτή η ταινία δεν αποκλίνει δραματικά από τη σειρά του Netflix. Είναι σίγουρα πιο δυναμική οπτικά, χάρη στην παρουσία του Γκριν. Ωστόσο, η κεντρική σύγκρουση του Φρανκ με την ατέρμονη οργή και λύπη του παραμένει κυρίαρχη.
Η διάρκεια των 45 λεπτών αποτελεί το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ταινίας. Η σειρά του Netflix συχνά υπέφερε από μεγάλες περιόδους ομφαλοσκόπησης, αλλά εδώ η δράση δεν καθυστερεί. Ο Μπέρνθαλ και ο Γκριν μας προσφέρουν μια σύντομη ταινία που θυμίζει κλασικές σύγχρονες ταινίες δράσης όπως το “The Raid” και το “John Wick”. Η πλοκή είναι απλή και εξυπηρετεί μόνο για να κατευθύνει τον Φρανκ από το ένα αιματηρό γεγονός στο άλλο.
Ο Τιμωρός: Μια Τελευταία Δολοφονία είναι μια ευκαιρία να δούμε τον Φρανκ Καστλ στην πιο καθαρή και ανεπιτήδευτη μορφή του, προσφέροντας ακριβώς αυτό που οι θαυμαστές επιθυμούν.
Η ταινία βασίζεται κυρίως στον Μπέρνθαλ για να φέρει εις πέρας την ιστορία, και αυτός δεν απογοητεύει. Η ερμηνεία του αναδεικνύει την ψυχολογική πίεση και την οργή που χαρακτηρίζουν τον Φρανκ. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί, όπως ο Μουρ, υποστηρίζουν κυρίως την ανάδειξη των συναισθημάτων και των προσωπικών αγώνων του κεντρικού χαρακτήρα. Παρά τις κριτικές για την απεικόνιση του Φρανκ στο MCU, η ταινία συνεχίζει με την επιλογή αυτή. Οι θαυμαστές ελπίζουν αυτή να μην είναι η τελευταία ανεξάρτητη παραγωγή του Τιμωρού από τη Disney+.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
