Η ταινία προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ μιας αγάπης ιστορίας και ενός κωμικού τόνου, με αποτελέσματα που συχνά μπερδεύουν.
Η ταινία χαρακτηρίζεται από μια παράξενη αίσθηση χιούμορ που, αν και αρχικά ξενίζει, προσφέρει κάποιες αυθεντικά αστείες στιγμές. Οι σκηνές μεταξύ του Τζόναθαν Χάρκερ και του Δράκουλα είναι ιδιαίτερα διασκεδαστικές, με τον Δράκουλα να εκμεταλλεύεται τις τηλεκινητικές του δυνάμεις και να προκαλεί γέλιο με τις παράξενες αντιδράσεις του. Παρόλα αυτά, η ταινία δεν καταφέρνει να εμβαθύνει στη συναισθηματική της πλευρά, με την κεντρική ερωτική ιστορία να μοιάζει υπερβολικά καρικατούρα.
Η επιλογή του Κάλεμπ Λάντρι Τζόουνς για τον ρόλο του Δράκουλα είναι ενδιαφέρουσα, αν και ο ηθοποιός δεν ταιριάζει απόλυτα στο προφίλ ενός πολεμιστή ή ενός κομψού κόμη. Παρ’ όλα αυτά, η ερμηνεία του σε πιο εκκεντρικές σκηνές είναι απολαυστική. Ο Μπεσόν, επηρεασμένος από την προηγούμενη συνεργασία τους, έγραψε το σενάριο με τον Τζόουνς κατά νου, καταφέρνοντας κάποιες έξυπνες σκηνοθετικές πινελιές παρά τους περιορισμούς στον προϋπολογισμό.
Ο Κρίστοφ Βαλτς ως Βαν Χέλσινγκ προσφέρει μια ελαφρώς κωμική ερμηνεία, προσθέτοντας χιούμορ στη γοτθική ατμόσφαιρα της ταινίας.
Η ταινία περιλαμβάνει ασυνήθιστα στοιχεία, όπως ένα μαγικό άρωμα που χρησιμοποιεί ο Δράκουλας για να γοητεύει τις γυναίκες, γεγονός που οδηγεί σε μία χορευτική σκηνή που, αν και διασκεδαστική, φαίνεται τυχαία. Ο Μπεσόν καταφέρνει να προσφέρει μερικές αξέχαστες στιγμές, αλλά συνολικά η ταινία δεν καταφέρνει να διαφοροποιηθεί επαρκώς από τις προηγούμενες εκδοχές, αφήνοντας την αίσθηση πως δεν προσφέρει κάτι νέο στην αιώνια ιστορία του Δράκουλα.
Παρά τις καλές ερμηνείες και τις πρωτότυπες στιγμές, η ταινία του Μπεσόν δεν επιτυγχάνει να ξεχωρίσει από τις πρόσφατες προσαρμογές του θρύλου του Δράκουλα. Είναι μια προσπάθεια που παρόλο που προσφέρει ψυχαγωγία, δεν καταφέρνει να προσθέσει κάτι νέο στο σύμπαν του διάσημου βαμπίρ.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
