Η ταινία επιχειρεί να κάνει πολλά ταυτόχρονα, αλλά λίγα από αυτά καταφέρνουν να αποδώσουν.
Το ξενοδοχείο και οι κάτοικοί του γίνονται γρήγορα σημαντικοί χαρακτήρες, αλλά οι αντιδράσεις του Bauman τους κάνουν να φαίνονται αντιπαθητικοί. Ο ίδιος παρουσιάζεται ως απεχθής χαρακτήρας, που φτάνει στο σημείο να καίει το χέρι ενός νεαρού θαυμαστή του. Όταν η μπάρμαν Fiona εξαφανίζεται, ο Bauman ξεκινά μια έρευνα για να βρει την αλήθεια, αλλά η πλοκή περιπλέκεται με διάφορα στοιχεία όπως μάγισσες, μαγικά μανιτάρια και ένα στοιχειωμένο δωμάτιο.
Παρά την προσπάθεια του McCarthy να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα μυστηρίου, η ταινία χάνει τη συνοχή της. Οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς να προσφέρουν ουσιαστική πρόοδο στην πλοκή, και οι αναμνήσεις του Bauman παρουσιάζονται με καρικατούρες χωρίς πραγματική ουσία. Ο Adam Scott, αν και καλός ηθοποιός, δεν μπορεί να δώσει ζωντάνια σε έναν χαρακτήρα που φαίνεται να είναι μόνο θεωρητικά σημαντικός.
Ο Adam Scott, αν και ταλαντούχος, δεν μπορεί να ζωντανέψει έναν χαρακτήρα που μοιάζει με “λάμπα γραφείου”.
Καθώς η ιστορία προχωρά, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες έρχονται και φεύγουν, χωρίς να προσθέτουν συναισθηματική βαρύτητα. Το μυστήριο του ξενοδοχείου κυριαρχεί, αλλά δεν συνδέεται ουσιαστικά με το παρελθόν του Bauman ή το έργο του. Η ταινία τελειώνει με ένα θεματικά βαρύ φινάλε, αγγίζοντας θέματα βίας κατά των γυναικών χωρίς να τα αναπτύσσει.
Συνολικά, το “Hokum” αποτυγχάνει να συνδυάσει τα πολλά του στοιχεία σε ένα συνεκτικό σύνολο. Οι προσπάθειες να προκαλέσει τρόμο και ένταση καταλήγουν σε χλιαρές αντιδράσεις, αφήνοντας τον θεατή με την αίσθηση μιας χαμένης ευκαιρίας.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
