Η ταινία, παρά τις καλές προθέσεις, καταλήγει να είναι μια επιφανειακή ματιά σε μεγάλα θέματα, όπως η θρησκεία και η βία.
Η ταινία επεκτείνεται με διπλούς ρόλους για σχεδόν όλους τους ηθοποιούς, γεγονός που, παρά τις προθέσεις της, δεν κατορθώνει να δημιουργήσει ουσιαστική θεματική σύνδεση. Για παράδειγμα, η Gal Gadot υποδύεται τόσο την ερωτική ενδιαφέρον του Tosches όσο και τη σύζυγο του Δάντη. Αντίστοιχα, ο Gerard Butler παίζει έναν βίαιο εκτελεστή της μαφίας και τον αυστηρό Πάπα Βονιφάτιο Η’. Αυτή η επιλογή μπορεί να υποδηλώνει κάποιο σχόλιο για τις κοινωνικές ή θρησκευτικές δομές, αλλά τελικά οι επανεμφανίσεις των ηθοποιών φαίνονται τυχαίες.
Η κύρια πλοκή τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίας του 2000, με τον Tosches να προσλαμβάνεται από τον αρχηγό της μαφίας Joe Black (John Malkovich) για να ταξιδέψει στην Ιταλία και να επαληθεύσει το υποτιθέμενο χειρόγραφο του Δάντη. Ωστόσο, η πλοκή εξελίσσεται με βραδύτητα και οι υποσχόμενες συγκρούσεις με τη θρησκεία δεν υλοποιούνται ποτέ πλήρως. Ο Al Pacino κάνει μια εντυπωσιακή εμφάνιση ως θείος του Tosches, δίνοντάς του συμβουλές για τη σχέση του με τη βία στο πλαίσιο του Καθολικισμού.
Η ταινία καταλήγει να είναι μια μονότονη παρωδία μαφίας, χωρίς να καταφέρνει να προκαλέσει συναίσθημα ή νόημα.
Αν και η ταινία αγγίζει θέματα όπως η σύγκρουση θρησκείας και βίας με μια επιρροή που θυμίζει τον Scorsese, η παρουσία του ίδιου του Scorsese ως δάσκαλος του Δάντη δεν καταφέρνει να ενισχύσει την αφήγηση. Η ταινία, παρότι προσπαθεί να συνδυάσει στοιχεία ενδοσκόπησης με δράση, χάνεται σε πολλές κατευθύνσεις χωρίς να καταφέρει να ενοποιήσει τα διάφορα στοιχεία της.
Συνολικά, ενώ η ταινία “Στην Καρδιά του Δάντη” προσπαθεί να εξερευνήσει μεγάλα θέματα, το αποτέλεσμα είναι μια μη ικανοποιητική και επιφανειακή απεικόνιση, χωρίς την αναμενόμενη συναισθηματική ή νοηματική δύναμη.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
