Η εκδοχή της Φένελ είναι περισσότερο μια επιφανειακή μυθοπλασία, που θυμίζει περισσότερο το “Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι” παρά το έργο της Μπροντέ.
Η επιλογή του Τζέικομπ Ελόρντι ως Χίθκλιφ, ενός χαρακτήρα που περιγράφεται ως “σκούρος ορφανός”, έχει προκαλέσει κριτική. Η ταινία αφαιρεί πολλά από τα γοτθικά και υπερφυσικά στοιχεία του βιβλίου, ενώ παραλείπει τον σύνθετο κοινωνικό σχολιασμό για την εθνοτική αμφισημία του Χίθκλιφ και τον εκδικητικό του χαρακτήρα. Ο Ελόρντι αποδίδει έναν Χίθκλιφ περισσότερο ψυχρό και γοητευτικό παρά επιθετικό, ενώ η προφορά του, αν και καλή, θυμίζει περισσότερο τον χαρακτήρα του από το “Euphoria”.
Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως η Νέλι και η Ισαβέλλα, ερμηνεύονται ικανοποιητικά από τους Χονγκ Τσάου και Άλισον Όλιβερ. Η Νέλι, αν και έχει αλλάξει ρόλο από υπηρέτρια σε συνοδό, προσδίδει μια ήρεμη σύνθεση, ενώ η Ισαβέλλα αποδίδει την αθωότητά της με έναν ιδιόρρυθμο τρόπο. Η ταινία, όμως, παραμερίζει τη δυναμική των κοινωνικών τάξεων, με τη χρήση της προφοράς του Γιορκσάιρ να λειτουργεί ως ένδειξη κατώτερης κοινωνικής θέσης, προσθέτοντας και σεξουαλική διαστροφή ως στοιχείο.
Η κινηματογράφηση από τον Λίνους Σάντγκρεν αποτυπώνει την ομορφιά των Μουρς, αλλά ο σχεδιασμός της παραγωγής είναι αναχρονιστικός. Το “Θρόσκρος Γκρέιντζ” θυμίζει περισσότερο ένα γοτθικό όνειρο παρά την αυθεντικότητα του έργου. Η μουσική επένδυση από τον Άντονι Γουίλις και τα τραγούδια της Charli XCX προσδίδουν μια μεγαλοπρέπεια που αποσπά παρά ενισχύει το συναισθηματικό ταξίδι των χαρακτήρων.
Η απεικόνιση της Κάθριν από τη Μάργκοτ Ρόμπι δεν ανταποκρίνεται στην αυθεντικότητα της νεαρής και απείθαρχης ηρωίδας του βιβλίου.
Παρότι οι διασκευές δεν χρειάζεται να είναι πιστά αντίγραφα, η εκδοχή της Φένελ απομακρύνεται από την τολμηρή φύση του βιβλίου της Μπροντέ. Η ταινία παραμένει μια επιφανειακή απομίμηση ενός κλασικού έργου, στερώντας τη γοτθική ψυχή και την πολυπλοκότητα των θεμάτων του.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
