Θεωρώ το αρχικό Crimson Butterfly το πιο τρομακτικό παιχνίδι τρόμου που έχει δημιουργηθεί.
Η ιστορία παραμένει πιστή στο πρωτότυπο: οι δίδυμες Mio και Mayu επισκέπτονται την παιδική τους τοποθεσία, η οποία σύντομα θα πλημμυρίσει λόγω κατασκευής φράγματος. Καθώς η Mayu ακολουθεί μια κόκκινη πεταλούδα στο δάσος, οι αδελφές βρίσκονται σε ένα χαμένο χωριό, όπου οι ψυχές του παρελθόντος παραμένουν. Το Κάμερα Obscura είναι η μόνη άμυνά τους, και η απόδραση σημαίνει αποκάλυψη των μυστικών του χωριού.
Η εμπειρία στο χωριό Minakami είναι μια πραγματική σχεδιαστική επιτυχία, γεμάτη ατμόσφαιρα. Κάθε επίσκεψη σε σπίτια όπως το Osaka House ή το Kurosawa House προσφέρει διαφορετικά συναισθήματα, από οικειότητα έως τρόμο. Το παιχνίδι δεν καθοδηγεί υπερβολικά τον παίκτη, δίνοντας μόνο ενδείξεις για την πορεία, αφήνοντας τον να ανακαλύψει τις απαντήσεις μόνος του.
Η σειρά Fatal Frame ξεχωρίζει για τον υποδόριο τρόμο της. Καθώς η Mio εξερευνά, είναι πάντα ευάλωτη σε επιθέσεις πνευμάτων. Οι μάχες δεν είναι συχνές, αλλά όταν συμβαίνουν, απαιτούν στρατηγική. Η κάμερα μπορεί να εξορκίσει πνεύματα, με πιο αποτελεσματικές τις “Φονικές Λήψεις” όταν η επίθεση του πνεύματος είναι επικείμενη. Η χρήση του Φίλτρου Radiant μπορεί να μετατρέψει τις μάχες σε παιχνίδι δύναμης, αλλά αυτή η προσθήκη αφαιρεί την αυθεντικότητα του τρόμου.
Η δύναμη του Crimson Butterfly είναι ότι οι Mio και Mayu είναι απλές κοπέλες σε μια τρομακτική κατάσταση.
Παρά τις προσθήκες, όπως τα φίλτρα που ενισχύουν τη δύναμη της κάμερας, η θεματολογία υπονομεύεται. Το παιχνίδι γίνεται πιο “παιχνιδιάρικο”, με στοιχεία που μοιάζουν να απαντούν σε μηχανικές απαιτήσεις παρά σε αφηγηματικές ανάγκες. Παρόλα αυτά, το remake παραμένει μια εξαιρετική προσπάθεια, αναβιώνοντας την ουσία του πρωτότυπου, αν και με μια σύγχρονη στροφή που προσθέτει πολυπλοκότητα αλλά και τεχνητότητα.
Το Fatal Frame II: Crimson Butterfly Remake είναι ένα καλλιτεχνικά εντυπωσιακό έργο, με αξιοσημείωτο σχεδιασμό χαρακτήρων και κόσμου. Παρόλο που ορισμένες μοντέρνες αλλαγές μειώνουν την αμεσότητα του τρόμου, το παιχνίδι παραμένει μια αξιόλογη εμπειρία, αποτυπώνοντας την προσπάθεια να αναδημιουργηθεί μια συγκεκριμένη αίσθηση. Σαν μια όμορφη αλλά ατελής φωτογραφία, η προσπάθεια αξίζει, ακόμα κι αν το τέλειο πλάνο μένει μακριά.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
