Η ταινία δεν προσφέρει μια ιστορία με ανθρώπινη ψυχή, αλλά περισσότερο μια πολιτική διακήρυξη.
Η ταινία ξεκινά με μια εισαγωγή που παρουσιάζει τον Hamza πριν γίνει ο γνωστός πράκτορας. Αποκαλύπτεται ότι το πραγματικό του όνομα είναι Jaskirat Singh Rangi, μια αναφορά σε προηγούμενη ταινία του σκηνοθέτη Aditya Dhar, “Uri: The Surgical Strike”. Αυτή η αναδρομή στο παρελθόν του Hamza προσφέρει μια ενδιαφέρουσα πλοκή, αλλά σύντομα εγκαταλείπεται για χάρη της προπαγάνδας.
Στο παρόν της ταινίας, η αφήγηση κινείται με ταχύτατους ρυθμούς, χωρίς όμως να παρέχει την συναισθηματική σύνδεση που έκανε την πρώτη ταινία τόσο καθηλωτική. Η αναφορά στον κεντρικό αντίπαλο, τον Πακιστανό τρομοκράτη Major Iqbal, δεν καταφέρνει να προσφέρει το αναγκαίο δραματικό βάθος, με την ιστορία του να παρουσιάζεται επιφανειακά. Η ταινία δεν εστιάζει στις προσωπικές συγκρούσεις και τα ηθικά διλήμματα, αλλά στην αδιάκοπη βία και την προώθηση μιας συγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας.
Για την ταινία, η βία και η προπαγάνδα είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές, αφήνοντας πίσω την ανθρώπινη διάσταση.
Η ταινία μοιάζει περισσότερο με πολιτικό φυλλάδιο παρά με κινηματογραφική παραγωγή, με συνεχή κείμενα στην οθόνη που εξηγούν το ιστορικό πλαίσιο. Ο σκηνοθέτης αντλεί έμπνευση από κλασικές ταινίες του Χόλιγουντ, αλλά το αποτέλεσμα είναι μια ασύνδετη σειρά από βίαιες σκηνές χωρίς πραγματική καλλιτεχνική αξία. Η μουσική και το μοντάζ δεν καταφέρνουν να αναδείξουν την ταινία, αφήνοντας μια αίσθηση μονοτονίας που διαρκεί για σχεδόν τέσσερις ώρες.
Η “Εκδίκηση” ολοκληρώθηκε την τελευταία στιγμή και αυτό φαίνεται. Παρά την μεγάλη παραγωγή, η ταινία υποφέρει από κακή συναρμολόγηση και ασυνέπειες στον ήχο. Παρόλο που καταφέρνει να προσελκύσει το κοινό που αναζητά αυτό το είδος ψυχαγωγίας, η πραγματική τέχνη θυσιάζεται στο βωμό της πολιτικής ρητορικής. Η ταινία δεν διατίθεται ακόμη για streaming.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
