Η ταινία Iron Lung είναι μια προσπάθεια που δεν καταφέρνει να αποδώσει την ουσία του παιχνιδιού από το οποίο εμπνεύστηκε.
Ο Fischbach είναι σχεδόν ο μοναδικός χαρακτήρας που βλέπουμε, καθώς επικοινωνεί μέσω ραδιοφώνου με φωνές εκτός οθόνης. Αν και η μοναχική παρουσία ενός χαρακτήρα μπορεί να είναι επιτυχημένη σε άλλες ταινίες, εδώ η εκτέλεση είναι προβληματική λόγω κακού ρυθμού και χαμηλής ενέργειας. Οι σκηνές είναι παρατεταμένες και οι διάλογοι δεν προσφέρουν αρκετή σύνδεση με το κοινό. Ενώ υπάρχουν μικρές ενδιαφέρουσες στιγμές και η έννοια του “Quiet Rapture” είναι ελκυστική, συνολικά η ταινία αποτυγχάνει να δημιουργήσει ενδιαφέρον.
Η ερμηνεία του Fischbach είναι επαρκής, με την παρουσία του να είναι γνωστή στο κοινό του YouTube. Ωστόσο, το σενάριο συχνά τον οδηγεί σε υπερβολικές εκρήξεις θυμού, κάτι που κουράζει γρήγορα τον θεατή. Οι φωνές των δευτερευόντων χαρακτήρων, όπως της Caroline Rose Kaplan, προσπαθούν να προσδώσουν βάθος, αλλά το αποτέλεσμα είναι ανεπαρκές.
Η σκηνογραφία της ταινίας, εμπνευσμένη από το παιχνίδι αλλά και από το Alien του Ridley Scott, προσφέρει ένα ενδιαφέρον σκοτεινό και παλαιωμένο περιβάλλον. Παρόλα αυτά, οι συγκρίσεις με το Alien αναδεικνύουν τις αδυναμίες της ταινίας, καθώς οι σκηνές δράσης δεν καταφέρνουν να δημιουργήσουν την ίδια ένταση και αγωνία.
Στο τελευταίο μισάωρο, η ταινία αποκτά μεγαλύτερη ένταση με την εισαγωγή μακιγιάζ και αιματηρών σκηνών. Ωστόσο, η ξαφνική αυτή αλλαγή δεν δικαιολογεί τη μακρά διάρκεια που προηγήθηκε, και επιβεβαιώνει ότι το Iron Lung θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα ως σύντομη ταινία.
Η απότομη εισαγωγή αιματηρών σκηνών στο τέλος δεν καταφέρνει να αναζωογονήσει την ταινία.
Η μουσική επένδυση του Andrew Hulshult και η επεξεργασία ήχου του Brad Engleking είναι καλοδουλεμένες, αλλά δεν αρκούν για να καλύψουν τις αδυναμίες της ταινίας. Το Iron Lung, αν και δημιουργήθηκε με πάθος, δεν καταφέρνει να μεταφέρει την ουσία και τη μαγεία του αρχικού παιχνιδιού, αφήνοντας το κοινό με μια αίσθηση βαρεμάρας και απογοήτευσης.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
