Η ταινία “Mercy” είναι περισσότερο μια διαφήμιση για επενδύσεις στην τεχνολογία, παρά ένα θρίλερ μυστηρίου.
Καθώς ο χρόνος κυλά, η ταινία εισάγει πλήθος χαρακτήρων μέσω ψηφιακών επικοινωνιών, όπως η συνεργάτιδα του Raven, Jaq, και ο σύμβουλος Ανώνυμων Αλκοολικών, Rob. Η ιστορία εξελίσσεται με καταιγιστικό ρυθμό, χωρίς να επιτρέπει στο κοινό να επεξεργαστεί τις πληροφορίες. Η συνεχής αλλαγή εστίασης από τεχνολογική συνωμοσία σε οικογενειακό δράμα και θρίλερ με ναρκωτικά και τρομοκρατία καθιστά την ταινία δύσκολη στην παρακολούθηση.
Η ταινία επίσης αποτυγχάνει να σχολιάσει ουσιαστικά τη σχέση της κοινωνίας με την τεχνολογία. Παρά την παρουσία ενός πανίσχυρου κρατικού μηχανισμού που βασίζεται σε δεδομένα για να επιβάλλει ποινές, η ταινία δεν διερευνά τις ηθικές επιπτώσεις αυτής της πραγματικότητας. Αντί να προκαλεί σκέψεις, το “Mercy” φαίνεται να αγκαλιάζει μια προ-AI προσέγγιση, παρά τα φασιστικά χαρακτηριστικά της τεχνητής νοημοσύνης που απεικονίζει.
Η εμπειρία της ταινίας “Mercy” είναι σαν να παρακολουθείς έναν κόσμο όπου η τεχνολογία καθορίζει το μέλλον μας, χωρίς να αφήνει περιθώρια για ανθρώπινη παρέμβαση.
Ο Bekmambetov, γνωστός για τις screenlife παραγωγές του, όπως οι σειρές “Unfriended” και “Searching”, προσπαθεί να εξελίξει το είδος, όμως το αποτέλεσμα είναι ένα έργο που χάνει το ενδιαφέρον του κοινού. Η εστίαση στην οθόνη του υπολογιστή, αντί να προσφέρει μια σφιχτή αφήγηση, καταλήγει να γίνεται κουραστική, ενώ ο χαρακτήρας του Raven παρουσιάζεται ως αντιπαθητικός και δύσκολο να ταυτιστεί κανείς μαζί του.
Συνολικά, η ταινία “Mercy” δεν καταφέρνει να αξιοποιήσει το ενδιαφέρον σκηνικό της και καταλήγει να είναι μια απογοητευτική εμπειρία, περισσότερο μια κριτική της τεχνολογίας παρά μια ουσιαστική αφήγηση για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης.
Πηγή άρθρου: www.ign.com
