Η ταινία “The Last House” αλλάζει τόνο και ύφος με ιλιγγιώδη ταχύτητα, προσφέροντας μια ασταθή εμπειρία.

Η πλοκή περιπλέκεται όταν η οικογένεια συνειδητοποιεί ότι οι πόρτες και τα παράθυρα δεν ανοίγουν, και οι γείτονες βρίσκονται στην ίδια κατάσταση. Αντί να εξελιχθεί σταδιακά, η ιστορία προχωρά με βιασύνη, καθώς οι Ντελγκάδος υποθέτουν ότι πρόκειται για υπερφυσικό φαινόμενο. Η ταινία μεταπηδά από την αίσθηση του εγκλεισμού λόγω COVID σε ένα θρίλερ επιβίωσης, αλλάζοντας συνεχώς κατεύθυνση χωρίς να προσφέρει χώρο για δραματική εξέλιξη.

Καθώς περνά ο καιρός, το σπίτι τους αλλάζει, αλλά οι χαρακτήρες παραμένουν στατικοί και οι ερμηνείες των Moura και Lee μοιάζουν αποσπασματικές. Η ταινία προσπαθεί να ενσωματώσει στοιχεία από το λογοτεχνικό είδος του Lovecraft, αλλά αποτυγχάνει να δημιουργήσει την απαραίτητη ατμόσφαιρα μυστηρίου. Οι αλλαγές συναισθημάτων είναι τόσο απότομες που οι χαρακτήρες φαίνονται να αντιδρούν τυχαία, δημιουργώντας μια αποπροσανατολιστική εμπειρία.

Παρά τη σχεδόν δίωρη διάρκεια της, το “The Last House” μοιάζει να έχει κοπεί και ραφτεί βιαστικά από ετερόκλητα κομμάτια.

Τέλος, η ταινία προσπαθεί να περάσει μηνύματα για τη θέση της ανθρωπότητας στον κόσμο, αλλά τα καταφέρνει μέσα από αδέξιες αφηγήσεις και επιπόλαιες ηθικές διδαχές. Ο Leterrier, αν και δεν φημίζεται για τις πιο τολμηρές αφηγήσεις του, όπως φαίνεται από προηγούμενες δουλειές του, εδώ αφήνει ένα έργο που μοιάζει ασύνδετο και ασαφές. Το “The Last House” καταλήγει να είναι μια συγκεχυμένη εμπειρία, με εξαιρετικούς ηθοποιούς που δεν έχουν τη δυνατότητα να αναδείξουν το ταλέντο τους.

Πηγή άρθρου: www.ign.com

The post “Κριτική του Τελευταίου Σπιτιού” appeared first on techgame.gr.